سلام آقای رییس جمهور
گاهی اینقدر بعنوان یک قشقایی در این چارچوب جغرافیایی که زندگی میکنم دچار تردید میشم که به داشتن هویتی در این سرزمین شک میکنم مگر نه اینکه ما با دیگران در شرایط سخت همراه میشیم و وقتی کشور در آستانه تهدید واقعی قرار میگیره ما همان پیشقراولان همیشگی هستیم پس چرا در زمان صلح و رفاه در گرد زمان غرق میشویم و از یاد و خاطره ها محو میشویم . آقای رییس جمهور اگر کسی از روی غرض ، سکوت اختیار کند و ناگفته های تاریخ که همچون آیینه ای پاک در هر برگ آن نشان از پاکی بی ریایی و وطن پرستی این ملت نجیب دارد را آشکار نسازد خود ما که از آنچه بر ما گذشته آگاهیم پس این همه سکوت در برابر واقعیات برای چیست آن زمانی که استعمار پیر همچون گرگان تشنه بر پیکره این تمدن عظیم زوزه میکشید فقط قشقاییها بودند که بر این دیو اهریمن تاختند و اجازه قدرت نمایی ندادند و گرنه جنوب ایران همچون هنگ کنگ و دیگر نقاط  در چنین روزهایی از انگلیسیهای متجاوز با هزار و یک منت باید پس داده میشد و شاید هم بمانند جزایر فالکلند هیچوقت قابل برگشت نبود و جنوب ایران ملتی بودند با یک نام غریب که پاسارگاد را به طویله گاوچرانهای غربی و تگزاسی تبدیل میکردند ولی صد افسوس که اینهمه محبت ها و مهر که به حق بر وطن خویش آغوش گشودیم به ورطه فراموشی سپرده شد و دشمن ستیز و از خود بیگانه خاک خود شدیم و زخمی شدگان وطن پرست ضد استعمار در نهایت درد و اندوه در بین کوههای دور همچون شیر زخمی جان دادند و کسی حتی از مرگ پلنگان محافظ خبردار نشد از من بپرس که بر سر این ایل چه گدشته تا بگویم دیگر از این نی نفیری برنخیزد که حکایت هجران خود را شرح دهد چه بگویم که ناگفتنیها زیاد است به من بگو جایگاه من کجاست مرا تفسیر کن من کی هستم و در این گسترده بزرگ سرزمین جایگاه من کجاست . اگر عنایتی کنید و از سر لطف جوابم را بدهی اگر ندهی باز هم همچون اجدادمان وطن فروشی نخواهم کرد و درد و سکوت آخرین توشه من در غربت دیار خود هست . همچون گذشتگان این میراث تلخ ولی شیرین را به نسل خود به امانت خواهم سپرد .